Bonsai

Człowiek całe życie się stara

Rano by nie wylać świeżo zaparzonej kawy

By kreski na powiekach były na pewno równe

W pracy żeby wszystkich zadowolić

By mimo wszystko  się spełnić i dowartościować

By ugotować obiad szybko ale i smacznie

I by wieczór spędzić jakkolwiek ciekawie

By na pewno wesprzeć bliskich

By dostrzec kiedy tego potrzebują

A  gdy się pokłócimy

Nie zwlekać za długo z pogodzeniem

I by dzień nie przeżyć nijako

Bo to straszne marnotrawstwo

A gdyby tak jeden dzień spróbować się nie starać ?

Patrząc w górę z dna

Znamy się dość dobrze

Mój stary Przyjacielu

Lecz broniąc się przed innymi

Spadamy na dno, niezupełnie serca

I choć czujemy siłę

To nadal ciemność

Jesteś częścią mnie

Ale nie dziś

Moją ucieczką

Ale nie dziś

I choć bardzo chciałabym poświęcić

Cokolwiek  z przedziału – dobrego

Szukam Cię

Ale nie dziś

Mandragora

Nie umiem być
taka jak chcesz

Dracaena draco

Im wyżej się wspinamy w naszej niewolniczej pracy.. pocąc się i wyrzekając wielu rzeczy
Tym dłużej trwa upadek
I tak głośno modląc się o jego koniec
Myślę sobie.. jak mogłam tak głupio pomylić szczyty ?